Nieuwsbrief

Nieuwsbrief
  1. Ongeldige invoer
  2. Ongeldige invoer
  3. Ongeldige invoer
  4. Beveiligingscode Ongeldige invoer

 

 

WNVL logo VL 143x80 dpi zondertekst

ODE header nieuw

 

STAAK

donderdag, 27 juli 2017 15:50

Familiekronieken worden meestal tijdens de feestdagen aan de eettafel verteld. Ze worden opnieuw en opnieuw herhaald en telkens weer wat bij gekruid door de geur van de spijzen, het onvermijdelijke peper- en zoutvaatje, het enthousiasme van de ontmoeting en de warmte van het samenzijn.

Na ettelijke jaren wordt het moeilijker en moeilijker om de oorspronkelijke feiten te onderscheiden van meer recente versies, die ondertussen door lichtelijke overdrijvingen werden aangedikt.

Zo belangrijk is dat onderscheid nu ook weer niet; de kwestie is dat er een goed verhaal verteld wordt, liefst met een humoristische inslag (laat de horror maar aan de waan van de dag), zodat er – tenminste aan die kant van de tafel waar men kan meeluisteren – in een collectieve bulderlach kan worden geschoten en – afhankelijk van het gehalte van de hilariteit – ook op de schouders van de buren of op de eigen billen kan gekletst worden.

Zo is er het verhaal van mijn oudste broer die, toen hij nog een broekventje was, met mijn vader en mijn peter de wei introk (mijn peter was namelijk landbouwer, of liever “agrariër” zoals zijn zoon ietwat plechtstatig verkondigde) om een aantal staken te verplaatsen. Toen mijn vader en mijn peter na ettelijke pogingen en met vereende krachten er niet in slaagden om een bepaalde staak uit te trekken (polderklei kan soms heel taai zijn), riep mijn broer broekventje de historische woorden: “Uit de weg, ik zal dat wel eens doen!” (of zoiets, want het verhaal is al vele keren verteld en de polderklei is ondertussen nog veel taaier, de staak nog dikker en mijn broer nog meer broekventje geworden).

Staken verplaatsen of grenzen verleggen is een taaie opdracht, dat merken we ook in de energiewereld. Aan de staken hangen draden (voor elektriciteit zelfs een heel net) en als je aan één draad trekt, komen er een heleboel in beweging. De overschakeling naar hernieuwbare energie brengt heel wat verandering met zich mee. We evolueren weg van de oude principes – zoals het in vraag stellen van de noodzaak aan baseload – naar nieuwe situaties die wellicht complexer zullen zijn. Dat is een uitdaging, waar we de nodige creativiteit en soms wat lef zullen voor nodig hebben. We zoeken en vinden oplossingen voor opslag, vraagsturing en interconnectie die de variabele productie van groene stroom omzet in leveringszekerheid. We blijven verder evolueren naar meer energie-efficiëntie in woningen, bedrijven en transport. We investeren in warmtenetten waar het kan en elektrificatie met warmtepompen.

Het voorbije decennium hebben de meeste energiebedrijven zich daar op toegelegd en hebben ze met succes al heel wat grenzen verlegd. Die transitie is ondertussen onomkeerbaar geworden, ook al blijft er een taaie weerstand die – waar mogelijk – allerlei vertragingsmaneuvers organiseert. Nochtans hebben we er alle belang bij om de energietransitie te versnellen. De opwarming van het klimaat manifesteert zich steeds duidelijker, dus wordt elke mogelijke maatregel om dit tegen te gaan urgenter.

Om dit alles vol te houden is het ook nodig om af en toe eens de menselijke batterijen op te laden.

De zomervakantie is voor de meesten onder ons de aangewezen periode om de gewone activiteiten te staken – immers, enkel een malafide lezer heeft bij de titel van dit stukje aan een syndicale oproep gedacht – en verdiend te genieten van zon, wind en warmte. En – wie weet – om een memorabele gebeurtenis mee te maken, die later aan de feestdis naar believen kan worden aangedikt.

Bart Bode